98703709887294003565

امام نهم شیعیان، حضرت جواد علیه السلام، در دهم رجب سال ۱۹۵ هجری در مدینه به دنیا آ مد. نام زیبایش، محمد، معروف به جواد و تقی است. آن حضرت القاب دیگری چون رضی، متقی، متوکل، زکی، مرتضی و قانع نیز داشته، ولی تقی از همه معروف تر است. کنیه آن حضرت، ابوجعفر، پدر بزرگوارش، حضرت علی بن موسی الرضا علیه السلام و مادرش، سبیکه یا خیزران است که هر دو نام در تاریخ زندگی آن حضرت ثبت شده است. امام محمد تقی علیه السلام، هنگام وفات پدر، حدود ۸ سال داشت. پس از شهادت جان گداز امام رضا علیه السلام در اواخر ماه صفر سال ۲۰۳ هـ. ق، امامت، به فرزند ارجمندش حضرت جوادالائمه علیه السلام رسید.

مأمون، خلیفه عباسی که چون دیگر خلفای بنی عباس، از پیشرفت معنوی و نفوذ باطنی امامان معصوم علیهم السلام و گسترش فضایل آنها در میان مردم می هراسید، کوشید ابن الرضا را تحت مراقبت ویژه خویش درآورد. به همین منظور، دختر خویش، ام الفضل را به ازدواج امام جواد علیه السلام درآورد تا مراقبی همیشگی و خانگی بر امام گمارده باشد. رنج هایی که این مأمور خانگی بر امام جواد علیه السلام روا کرده، در تاریخ معروف است.
از روش هایی که مأمون برای مبارزه با امام رضا علیه السلام به کار می بست، تشکیل مجالس بحث و مناظره بود. مأمون و پس از او معتصم عباسی، به گمان باطل خود، می خواستند از این راه، امامان معصوم علیهم السلام را در تنگنا قرار دهند. ازاین رو، برای فرزندش امام جواد علیه السلام نیز چنین روشی را به کار بستند. آن حضرت در کودکی به امامت رسید، ولی مأمون نمی دانست مقام ولایت و امامت که موهبتی الهی است، به کمی و زیادی سن بستگی ندارد. ازاین رو، همواره امام را مورد سنجش و امتحان قرار می داد.
هم زمان با امامت جوادالائمه علیه السلام، فرقه های گوناگون اسلامی و غیراسلامی، میدان رشد و نمو یافته بودند. دانشمندان بزرگی در این دوران می زیستند که از علوم و فنون دیگر ملت ها نیز آگاهی داشتند. همچنین، کتاب های بسیاری به زبان عربی ترجمه شده و در دسترس قرار گرفته بود. امام جواد علیه السلام با کمی سن، وارد بحث های علمی شد و با سرمایه خدایی امامت که از دریای ولایت مطلقه و الهام ربانی سرچشمه گرفته بود، احکام اسلامی را مانند پدران و اجداد بزرگوارش گسترش داد. همچنین، آ ن حضرت به تربیت و ارشاد خلق پرداخت و به مسائل بسیاری پاسخ گفت. از میان مناظره های پرشور حضرت، می توان به مناظره ایشان با قاضی القضات دربار مأمون، یحیی بن اکثم، اشاره کرد که شگفتی حاضران در مجلس را برانگیخت. اهمیت جایگاه و محبوبیت امام جواد علیه السلام در میان مردم، پس از این مناظره ها بیشتر شد.
امام جواد علیه السلام در مدت هفده سال امامت خویش، به نشر و تعلیم حقایق اسلام پرداخت و شاگردان و اصحاب برجسته ای تربیت کرد که هر یک خود، سرچشمه ای از فرهنگ و آموزه های اسلامی بودند. از آن جمله می توان به ابن ابی عمیر بغدادی، ابو جعفر محمد بن سنان زاهری، احمد بن ابی نصر بزنطی کوفی، ابوتمام حبیب بن اوس طائی شاعر شیعی معروف)، ابوالحسن علی بن مهزیار اهوازی و فضل بن شاذان نیشابوری اشاره کرد.
شاگردان حضرت نیز هر کدام به گونه ای تحت تعقیب یا زندانی بودند.
امام جواد علیه السلام شیعیان خود را از خطر فرقه های آن دوران آگاه می کرد. یکی از این فرقه ها، فرقه مجسِّمه بودند که خدا را جسم می پنداشتند. واقفیه، از دیگر فرقه های گمراه و مشکل ساز بودند که در برابر شیعیان قرار گرفتند. آنها پس از شهادت امام کاظم علیه السلام بر آن حضرت توقف کردند و امامت فرزندش علی بن موسی الرضا علیه السلام را نپذیرفتند. غُلات نیز گروه دیگری بودند. آنها در بدنام کردن شیعه سهم بسزایی داشتند. ازاین رو، مورد تنفر امامان معصوم علیهم السلام بودند. آنها به نام ائمه، روایت هایی جعل می کردند و شیعیان را به انحراف می کشاندند. امام جواد علیه السلام به سران غلات لعنت می فرستاد و شیعیان خود را به دوری از فرقه های گمراه سفارش می کرد.
امام جواد علیه السلام در سال ۲۲۰ هـ. ق در بغداد از دنیا رفت. آن حضرت در علم و حلم و فصاحت و عبادت و دیگر فضایل اخلاقی ممتاز بود. هوشی سرشار و زبانی بلیغ و گویا داشت و مسائل علمی را به سرعت پاسخ می داد. امام جواد علیه السلام با وجود کمی سن، در علوم و حکمت و فضایل بی مانند بود. ادعیه و احادیث ایشان در کتاب هایی چون اخبارالرضا، تحف العقول، مناقب، بحارالانوار و دیگر کتاب های حدیثی و تاریخی به ثبت رسیده است.

 

حجتی برای حجت
وجود امام جواد علیه السلام و ولایت و امامت او در کودکی، بشارت و نشانه روشن امامت حضرت مهدیعج) است تا امت اسلام، بهانه ای برای پذیرش حُجیت و امامت و رهبری او در خردسالی، نداشته باشد. حضور معجزه گونه امام جواد علیه السلام در میان بنی عباس، با تمام دسیسه ها و فتنه گری آنان و عظمت روز به روز او و شکست ناپذیری اش در مناظره های علمی و دینی، نشان حقانیت مذهب امامیه است! حقانیتی که حتی جهان امروز و فردا بدان نیازمند است. انسان، همواره نیازمند امامی است که جز راه خدایی نپوید و جز با خدا سخنی نگوید؛ رضایش، رضای خدا و صفایش، صفای بندگان خدا باشد. گرچه جز پاکان امت، حرمت امام جواد علیه السلام را پاس نداشتند، امامت حضرت در عصر خلیفه سیاست باز و حیله گری چون مأمون عباسی، دلیل یگانگی فرزند امام رضا علیه السلام در لیاقت و شایستگی اش برای ولایت بود؛ چرا که خداوند به تمام امور آگاه است و اولیای ایشان نیز آیینه جمال و کمال الهی هستند.
امام جواد علیه السلام، با وجود کم سن و سالی، در فروع و اصول فقاهت مهارت والایی داشت، چنان که عالمان و عاملان دستگاه عباسی را شگفت زده می کرد.
آن حضرت، بیش از ده سال نداشت که هزار مسئله را در مجلسی پاسخ داد. نه خستگی و نه بسیاری پرسش ها، مانع پاسخ گویی حضرت به پرسش ها نشد؛ زیرا نور ـ آن هم نوری ازلی و ابدی ـ که آیینه نور خداوندی است، نه از تراویدن خسته می شود و نه از بهره مند کردن دیگران از نور خویش، بلکه هرچه بتواند، به تابیدن ادامه می دهد. وجود حضرت امام جواد علیه السلام در عصر مأمون و معتصم نیز همان نور خداوندی بود تا ظلمت آباد بغداد را با نور معرفت خویش روشن کند. تولد او نه تنها خانه امام رضا علیه السلام را نورانی کرد، بلکه تمام گیتی از حضور آسمانی اش منور شد. درود خداوند بر او آنگاه که متولد شد، آنگاه که زیست، آنگاه که به شهادت رسید و آنگاه که برانگیخته می شود!
درود خداوند بر تو ای حجت خداوند، ای آیینه سخاوت و ایثار، ای جوادالائمه علیه السلام!
دست ارادت ما و آستان سخاوتت!

 


فروردین ۲۹ام, ۱۳۹۵ | تعداد نمایش : 1,351 | دسته: زندگینامه
برچسب های مطلب : , , ,



تمامی حقوق مطالب، برای وب سایت امام علی النقی علیه السلام | حضرت امام هادی|امام دهم شیعیان محفوظ است.
Designer : Naaghi.ir

Emam Naghi